Hand Made

                เอ็ดกับอัลเริ่มพูดกันถึงคำศัพท์ที่เธอไม่เข้าใจ

พวกเขาวาดวงกลมประหลาดลงบนสมุดเรียน.... ท่องตัวย่อแปลกๆระหว่างทางที่เดินกลับบ้าน และเมื่อถามถึงเรื่องนั้น ทั้งคู่ต่างก็หลีกเลี่ยงที่จะตอบ ทำเหมือนว่ามันไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร... นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่ามีความลับเกิดขึ้นระหว่างกัน

                ต่อมาไม่นานเธอก็ได้พบความลับที่ว่านั้น ในวันเกิดของเธอ เมื่อเอ็ดและอัลพยายามที่จะ‘สร้าง’ ของขวัญให้เธอด้วยวิชาแปรธาตุ

พวกเขาคิดจะทำให้เธอประหลาดใจ คิดว่าเธอจะต้องตื่นเต้นแน่ เมื่อได้เห็นตุ๊กตาผ้าที่ค่อยๆถูกรังสรรค์ให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาด้วยวิธีอันน่าอัศจรรย์  เหมือนกับที่คุณแม่ของพวกเขาชื่นชม

แต่เธอกลับกลัว เธอไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร  ไม่เข้าใจกลวิธีการทำงานของมัน เธอไม่เข้าใจถึง‘ความเป็นไปได้’ของสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเหมือนที่พวกเขาเข้าใจ.... เม็ดทรายสีเทาเหล่านั้นดูบิดเบี้ยวน่ากลัว... แสงสว่างวูบวาบ... เสียงที่ฟังเหมือนไฟช็อต...

วินรี่กรีดร้องออกมา ร้องไห้จ้าไม่หยุดจนพ่อกับแม่ต้องเข้ามาช่วยกันปลอบ

เธอยังไม่ได้เห็นสิ่งที่ทั้งสองคนนั้นสร้างให้เลย จนกระทั่งพวกเขากลับบ้านไปแล้ว คุณยายพินาโกะเดินมานั่งข้างๆเธอแล้วหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาให้ดู 

มันเป็นตุ๊กตาผ้ารูปเด็กผู้หญิง ผมสีน้ำตาล ผูกโบว์และใส่ชุดสีชมพู

แต่วินรี่ไม่กล้าจับมัน กลัวว่าหากไปแตะเข้า สิ่งที่เห็นว่าเป็นตุ๊กตา อาจกลับกลายสภาพเป็นกองทรายที่มีใบหน้าเหมือนอสูรกายไปอีกครั้ง

          ... ตัดตอนออกมาจากส่วนหนึ่งของ [A Record from day Rest]