|
Drunk
นายให้เขาดื่มอะไรนะ?! ผมไม่ได้ให้ ดื่มนะครับ ร้อยตรีฮาวอครีบปฏิเสธ เขาหยิบมันไปเอง... พันซ์ผลไม้น่ะ มีเหล้าผสมอยู่แค่กระจึ๋งเดียว คงน้อยมากจนเขาไม่ได้สังเกต ฮิวซ์ช่วยเสริม
ผู้พันรอย มัสแตงรู้ดีว่า หนึ่งในวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้มนุษย์เราสูญเสียการควบคุมตัวเองก็คือ การเอาเหล้าเข้าปากนั่นล่ะ เมื่อมีแอลกอฮอลปะปนอยู่ในกระแสเลือดมากพอจนถึงระดับนึงแล้ว ก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียวที่ความลับซึ่งถูกเก็บงำเอาไว้จะถูกสะกิดให้เล็ดลอดออกมา... ความรู้ลึกๆภายในใจ ที่ถูกปิดกั้นไว้ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้มาก่อนก็อาจปรากฏมาให้เห็น หรือกระทั่งเป็นสาเหตุให้คนเราทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่คาดคิด.... เช่นในกรณีนี้เป็นต้น..... เขาคิด ..แล้วพวกนั้นก็มาเรียกชั้นว่าซุปเปอร์อุลตร้าไฮเปอร์กะเปี๊ยกบ้างล่ะ... อึ๊ก... มินิมินินักแปรธาตุบ้างล่ะ... หาว่าชั้นตัวเล็กกะจ้อยร่อยซะจนต้องใช้กล้องจุลทรรศน์ส่องหาถึงจะเจอบ้างล่ะ... อึ๊ก ....รึบอกว่าเตี้ยจนอยู่ต่ำกว่าระดับสายตาเลยมองไม่เห็นบ้างล่ะ ไหนจะไอ้หนู... เจ้าหนู... คุณหนู... หนูน้อย... ไอ้เตี้ย... ฮ๊อบบิต... เจ้าตัวจิ๋ว... เจ้าเปี๊ยก... เจ้าตัวเล็ก... เจ้าเม็ดถั่วบ้างล่ะ . อึ๊ก.... คนพูดพูดไปสะอึกไป เขารับน้ำเปล่ามาจากมือของจ่าสิบโทฟูรี่แล้วซัดโฮกเข้าไปรวดเดียวหมด จริงๆแล้วน้ำแก้วนั้นน่ะมันเพื่อทำให้เขาสร่างเมา แต่ในตอนนี้ สำหรับนักแปรธาตุเหล็กไหลเองแล้ว มันก็มีไว้แก้คอแห้งเพื่อที่เจ้าตัวจะได้นั่งจารนัยถึงฉายาร้อยแปดพันเก้า ที่เขาได้รับมาอย่างอยุติธรรมตลอดสามปี ได้นานขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น เด็กเอ๋ยเด็ก นายพันหนุ่มต้องระงับอาการแทบตาย ไม่ให้หัวเราะออกมา แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีเสียงหึๆ เบาๆดังออกมาจากคออยู่ดี
ผู้พันฮิวซ์ ซึ่งแวะมาทำธุระที่อีสซิตี้ เป็นคนชวนรอยและลูกน้องมาเลี้ยงฉลองกันที่ร้านเล็กๆแห่งนี้ เนื่องในโอกาสที่อลิเซียลูกสาวสุดที่รัก ร้องเพลง ทวิงเคิ่ล ทวิงเคิ่ล ลิตเติ้ลสตาร์ ได้เป็นครั้งแรก คุณพ่อที่เห่อลูก หลงเมีย จนเข้าขั้นโคม่าพล่ามบอกกับทุกคนที่เจอไม่ยอมหยุดปาก แถมยังหอบอัลบั้มรวมภาพถ่ายคอลเลคชั่นฤดูร้อนของลูกสาวมาให้พวกรอยดูถึงที่ และก็ไม่รู้ว่าเป็นความโชคดี รึโชคร้ายของเอ็ดเวิร์ด เอลริคที่เผอิญดันอยู่ในอีสซิตี้ช่วงนี้พอดี ฮิวซ์จึงขอยืมตัวเขามาจากน้องชายแล้วลากมาร่วมปาร์ตี้ด้วย ส่วนรอย เนื่องจากมีนัดทานอาหารกับเทศมนตรีของเมืองในช่วงเย็น จึงบอกให้ทุกคนล่วงหน้ามาก่อน เมื่อเข้าถึงมาในร้าน เขาพบว่าภาพของเพื่อนและลูกน้องที่นั่งรวมโต๊ะอยู่ด้วยกันนั้นดูจะมีสิ่งหนึ่งที่ขัดแย้งออกมาอย่างประหลาด บางสิ่ง หรือถ้าให้ชัดก็คือบางคน...ช่างดูแปลกแยกไปจากสถานที่ ที่ซึ่งมีกลิ่นของบุหรี่และแอลกอฮอลเจือปนอยู่จางๆ... ใครบางคนไม่น่าต้องมานั่งร่วมโต๊ะอยู่กับผู้ใหญ่ตัวโตๆที่นี่...
... ตัดตอนออกมาจากส่วนหนึ่งของ [A Record from day Rest] |