ViVian Vivian & Vivian!!

เปิดชื่อมา อาจจะงง อะไรวิงเวียนๆ วันนี้ข้าพเจ้าเสียสติไปแล้ว เนื่องด้วยเมื่อเย็นแวะเดินมาบุญครองสยามกับน้องที่ทำงาน มาช่วยเค้าหากางเกงใส่ไปงานวันเปิดออฟฟิสใหม่ ส่วนตัวเองก็จะไปดูเครื่องประดับของวิเวียน(คาดว่าไม่ใช่ของแท้อ่ะนะ) ที่ได้ยินท่าน Kiyono บอกว่า มันมีขายด้วย!! บางคนอาจจะงงๆว่ามันคืออะไร มันเป็นพวกสร้อยที่หน้าตาเหมือนพวกลูกโลกมีวงแหวนดาวเสาร์น่ะ ลองไปเปิดๆในการ์ตูนเรื่อง "Nana" ดูก็แล้วกัน มันมีอยู่ในนั้นล่ะ แบบว่าปิ๊งเพราะรู้สึกมันสวย และเท่มากๆ กะว่ามันคงจะเข้ากับชุดไปงานของเราเป็นแน่แท้ ก็ไปเดินๆหา ไปถึงไม่นานก็เจอเลย เป็นร้านเล็กๆ ขายพวกสร้อยกับตุ้มหู มีป้ายกระดาษเขียนว่า วิเวียน ตัวหย่ายๆ เราก็กรี๊ดกร๊าด ยืนดูพินิจพิเคราะห์ดูอย่างนาน มันมีลูกโลกหลายไซส์มากๆ ไปเห็นไซส์ใหญ่แล้วรู้สึกไม่ค่อยเหมาะกับชุดเท่าไหร่ ก็เลยเล็งอีกอันที่เป็นลูกโลกแบบแบน มีเพชร(ปลอม)ประดับ สวยมากๆ ส่วนตุ้มหูเป็นแบบลูกโลกกลมๆ อันเล็กๆ หลังจากต่ออยู่นาน เจ๊แกก็ยืนยันราคาเดิม แถมบอกว่า ถ้าน้องไม่เอาก็ไม่เป็นไร ลูกค้าประจำมีเยอะแยะนะน้อง พอน้องอีกคนบอกว่า เนี่ยถ้าเดินไปที่อื่นกลับมาจะได้ราคานี้มะ เจ๊บอก ไม่ได้จ้ะ ... เด็ดจริงๆ ขี้เกียจต่อ ขี้เกียจเดิน เลยซื้อมาในราคาสองอย่าง 500 ไม่รู้แพงหรือเปล่า แต่เอาเหอะซื้อมาแล้ว -_-''

เดินต่อมาจะไปกดตังค์ เนื่องจากหมดตัว ดันเหลือบไปเห็นสร้อยวิเวียนแต่เป็นลูกโลกไซส์เล็กกำลังพอเหมาะ ไปจับๆ หยิบๆอยู่นาน สงสัยจะจับนานไป เลยได้มาอีกหนึ่งในราคา 240 มีความรู้สึกแพงจัง แต่เอาเหอะ เราเป็นพวกขี้เกียจเสียเวลา ต่อไม่เป็นอีกต่างหาก ก็เลยยอมๆไป แต่ก็ต้องเจ็บใจเพราะเดินมาสามก้าว ร้านข้างๆ มีแขวนให้เลือกอีกเป็นสิบเส้น พร้อมกับสร้อยรูปมงกุฏ ไอ้ร้านที่เราซื้อมันเป็นเส้นสุดท้าย เออนะ แทนที่จะเดินดูให้ทั่วๆ แง่ง!

ข้อคิดที่ได้จากวันนี้...เวลาจะซื้ออะไร ควรเดินดูให้ทั่วก่อนตัดสินใจซื้อ ถ้ายังไม่คิดจะซื้อไม่ควรไปถามคนขาย เพราะเมื่อถามแล้วมักจะต้องซื้อ -_-''

By InSilence

Finding Naruto!!

เมื่อคืนฝันแปลกๆ ฝันว่าไม่ว่าจะทำยังไงก็ไปไม่ถึงร้านโอโซนซะที ใช้ทางลัดก็แล้ว วนทั่วทั้งสยามก็แล้ว ไม่รู้ทำไมเหมือนจะเลยร้านโอโซนอยู่เรื่อย ขนาดว่าใช้เส้นทางที่มันต้องตรงไปที่ร้านนี้ชัวร์ๆ แต่ก็ดันโผล่ไปที่อื่น แล้วเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ จู่ๆมีกระสุนปืนใหญ่ยิงมาที่เราเปรี้ยงนึง จุกมากจนล้มลงไปนอนกับพื้น แถมยังมองอะไรไม่เห็นแต่ได้ยินเสียงฮื่อๆแฮ่ๆอยู่ข้างหู พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เจอนัง’โกะกะไอ้ตัวเล็กกัดกันอยู่บนเตียง สันนิษฐานได้ว่าไอ้ลูกกระสุนในฝันนั่นคือหมา2ตัวนี้ที่กระโดดขึ้นมาทับเราชัวร์...

ไอ้หมากระสุนปืนใหญ่.....

วันนี้ไปกินข้าวเที่ยงกะทั่นพ่อ ทั่นแม่ และคุณน้อง (ทั้งที่ตอนแรกกะไปเยี่ยมคุณตาที่ร.พ. แต่ดันตื่นสายเลยไปไม่ทัน ตอนนี้รู้ว่าย้ายออกจากห้องCCUแล้วเพราะอาการดีขึ้น ก็โล่งใจขึ้นเยอะ...) ระหว่างรอคิวที่ร้านฟูจิ เราก็แว่บไปร้านหนังสือหวังจะซื้อนารุโตะเล่มใหม่ ปรากฏว่าร้านนั้นไม่มีขาย! เอ้า ไม่มีก็ไม่เป็นไร ไปอีกร้านนึงก็ได้ เมื่อคิดดังนั้นก็เดินไปอีกร้าน มันดั๊นนปิด ไรหว้าา วัยรุ่นเซ็งเรย... อุตส่าห์มาเพื่อซื้อนารุโตะถึงได้ยอมออกมากินข้าวข้างนอกทั้งที่การบ้านท่วมหัว ปรากฏมาเสียเที่ยวซะนี่ เอาฟระทำใจ ก่อนเรากลับไปที่ร้านฟูจิก็ไม่ลืมแวะร้านบูมเบอแรงรับเชร็ค2กลับบ้านมานั่งดู

อ่อ ลืมบอกไปว่าซื้อsono te wo dokero หรือ หน้าสวยสู้ไม่ถอยเล่ม5ของสนพ.วิบูลฯมาอ่านด้วย ทำไมนับวันมันยิ่งวายขึ้นฟร้าา(ถูกใจ) เรื่องนี้มันก็เกี่ยวกับพระเอก(นายเอก) นามว่าโอฮิระ โคทาโร่ เป็นชายหนุ่มที่มีหน้าหวานเหมือนผู้หญิง นิสัยร่าเริง ไม่ชอบให้คนทักว่าน่ารัก มีลูกพี่ลูกน้องชื่อโอฮิระ ทัตสึกิ ซึ่งมีพลังพิเศษในการเห็นอดีตของคนอื่นแต่เจ้าตัวกลับเกลียดพลังของตัวเองมาก และไม่เคยบอกโคทาโร่ถึงพลังนี้เลย ที่จริงตอนแรกที่ซื้ออ่านเพราะปกหลังของเล่ม1 บอกว่าโคทาโร่หนุ่มน้อยผู้มีใบหน้าหวานเหมือนผู้หญิงนี่แหละ เหอๆ แต่อ่านๆไปก็เริ่มหงุดหงิด รู้สึกเหมือนคนเขียนหักหลัง(ตรงไหน?)เพราะเราหวังไว้80%ว่ามันต้องวายยย แต่โคทาโร่ดันมีแฟน(ผู้หญิง)ซะนี่ ถ้ายังงั้นแล้วทำไมถึงยังซื้ออ่านต่อ? เพราะถ้าอ่านต่อไปเรื่อยๆ ไอ้ความสัมพันธ์ระหว่างโคทาโร่กะทัตสึกิมันเริ่มแปลกๆน่ะซิ จนรู้สึกว่านางเอกนี่มีไปเพื่ออะไร? จากตอนแรกที่มันแฝงๆวาย ตอนนี้มันออกวายแล้ว หุๆ ก็ลองไปซื้อหาอ่านกันนะ...

กลับมาที่นารุโตะต่อ หลังจากทำใจไว้ว่าวันนี้คงอดอ่านเป็นแน่ก็กินข้าวด้วยความเซ็ง แล้วจู่ๆก็รู้สึกเหมือนมีอะไรดลใจให้กลับไปร้านหนังสือที่เราเห็นมันปิดก่อนหน้านี้ พอกินเสร็จก็เรยไปอีกรอบ ยังไงก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนิ...ปรากฏว่า ร้านมันเปิดแล้ววววว วู้วววว!! ดีใจมากมาย รีบตรงไปคว้านารุโตะเล่ม22ทันใด และก็ตามด้วยการ์ตูนอีกหลายเล่มราวกับอดยากมานาน ระหว่างเลือกการ์ตูนอยู่ก็มีคนมาถามเจ้าของร้านถึงนารุโตะเล่มใหม่ เค้าเลยชี้มาที่เราแล้วบอกว่าน้องคนนี้คว้าเล่มสุดท้ายของร้านไปแล้ว ทั้งที่เรามาถึงก่อนอีกคนไม่ถึง 5นาทีนะเนี่ย สุดยอดเรยแฮะ(ตรงไหน?) ไม่งั้นก็คงชวดอ่านอีกตามเคย สุดท้ายกลับบ้านมาด้วยความเริงร่าเพราะได้สูญเงินไปกะการ์ตูนและดีวีดี หลังอ่าน&ดูทุกอย่างจนหมด ก็ลุยงานต่อ สู้เว้ยย!!

เราจะยังใช้ชีวิตสบายๆแบบนี้ได้อีกถึงเมื่อไหร่นะ...

By[S]ilver[M]oon

Free day...

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่รู้สึกว่างและเรื่อยเปื่อย ไม่มีโปรแกรมไปไหนเป็นพิเศษ ตื่นขึ้นมาตอนเกือบแปดโมงเช้าด้วยเสียงช่างที่มาทำเครื่องทำน้ำอุ่นในห้องน้ำ พยายามข่มตาหลับต่อ แต่ก็หลับไม่ลงเลย คงเพราะแสงมันสาดมาจากข้างนอกแยงตา แถมที่ร้ายไปกว่านั้นคือ ปวดหัวมาก มันต่อเนื่องจากเมื่อคืน ทีแรกนึกว่าตื่นมาแล้วไอ้อาการปวดหัวจะหาย แต่กลับยังปวดอยู่ แถมรู้สึกจะปวดมากกว่าเมื่อคืนซะอีก จริงๆมันไม่ได้ปวดหัวแบบไมเกรนนะ มันปวดบริเวณกระบอกตา แล้วจี๊ดขึ้นหัว ปวดมาก ทรมาน...กว่าจะหายก็บ่ายๆ แต่ค่ำๆก็กลับมาเป็นใหม่ อยากรู้ว่าเป็นเพราะอะไร ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ T_T

ช่วงเที่ยงไปแวะโลตัสกับแม่ เดินๆซื้อของด้วยความมึนงงเนื่องจากยังไม่ชินกับการจัดวางสินค้าแบบใหม่ของมัน (จริงๆ ก็ไม่ใหม่เท่าไหร่ มันจัดแบบนี้มาหลายอาทิตย์แล้ว แต่เราไม่ค่อยได้มา ไม่ชิน) สอยซีดีเพลงไทยมาสี่ห้าแผ่น เกือบพัน แต่ account แม่ หุๆ ช่วงนี้ชอบฟังเพลงไทยนะ รู้สึกเพลงดีๆมันเยอะจัง ฟังได้เรื่อยๆ สบายใจดีอ่ะ

กลับบ้านมา กินๆอะไรจนอิ่มก็รีบแจ้นขึ้นห้อง ไม่ทำไมหรอก เกิดอารมณ์ขยัน อยากจัดโต๊ะทำงานในห้องขึ้นมา คือ มันรกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก มากถึงมากที่สุด เป็นเหมือนโต๊ะไว้กองของ มีอะไรก็มากองๆๆไว้ รกมากๆ ฝุ่นเขรอะด้วย ก็เลยจัดการรื้อ ทิ้งของที่ไม่ใช่ เช็ด แล้วก็...เปลี่ยนรูปที่โต๊ะใหม่ ต้องอธิบายนิดนึงว่า โต๊ะทำงานในห้องข้าพเจ้ามันเป็นโต๊ะทำงานที่เป็นเหล็ก ค่อนข้างเก่า โต๊ะจะมีแผ่นกระจกแผ่นเท่าโต๊ะวางทับ เราสามารถเอาอะไรใส่ไว้ข้างใต้ได้ ปกติจะเป็นโปสเตอร์ กับพวกรูปต่างๆใส่เอาไว้ ก่อนหน้านี้เป็นพวก J-Rock เราก็จัดการเปลี่ยนซะ กลายเป็นโปสเตอร์ฮางะเร็น กับพวกใบปลิวไซยูกิ กับ T.M. โปสเตอร์สวยมากกกกกก ดีใจที่มีโอกาสเอามาใช้ (หาตั้งนานเพราะไม่รู้อยู่ใน magazine เล่มไหน -_-'') ชอบจัง แต่เสียดาย...ไม่เคยได้ใช้โต๊ะตัวนี้ทำงานสักที ปกติทำงานบนเตียง อะแหะๆ แต่เปลี่ยนรูปแล้วแบบนี้คงต้องหาโอกาสใช้สักหน่อยแร้ว หุๆๆ เอ็ดจ๋า~~~~ ไอเลิฟกิ้ว~~ *chu*

ถ้าไม่จัดโต๊ะไม่มีทางเอารูปมาโชว์แบบนี้หรอก เหอๆ โต๊ะสวยงามในรอบ 1 ปีละมั้งเนี่ย ^^;;

By InSilence