Gomen~

หายไปจากหน้าไดฯซะนานเริ่มสำนึกได้ว่ากลับมาเขียนซักหน่อยดีกว่า พี่เค้าอุตส่าห์ยอมเหนื่อยทำส่วนตรงนี้ให้ จะทำเป็นไม่สนใจก็กระไรอยู่ ก็ขอโทษนะคับที่ไม่ค่อยได้เขียนเลย งี๊ด~

เช้านี้รู้สึกอากาศเริ่มเย็นๆ อ่า...คงใกล้เข้าหน้าหนาวแล้วซินะ แต่ความรู้สึกดีใจอันน้อยนิดนี้ต้องหายไปพลัน เมื่อได้ประสบกับแสงแดดแรงกล้าเจิดจ้าข้างนอก กะจะให้คนในประเทศเป็นเนื้อแดดเดียวหรืออย่างไร ร้อนจิ๊บ...
นึกว่าถ้าอากาศเย็นๆ จะชวนเพื่อนๆพี่ๆไปนั่งหม่ำหนมปัง&สตอร์เบอรี่ชอร์ทเค้กของนากามูระที่สวนเบญจฯ วันอาทิดย์นี้ซักหน่อย เซ็งเรย...-"-

ตอนขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน เจอฝาหรั่งคนนึง อายุประมาณ20ปลายๆละมั่ง กำลังอ่านอะไรซักอย่าง ตอนแรกเราก็เห็นเป็นปกสีดำๆมีลายสะท้อนแสง แต่พอดูดีๆ มันไม่ใช่หนังสือแต่เป็นกล่องแผ่นเกมอะไรซักอย่างของGamecube ท่าจะแผ่นแท้ด้วย อู้ววว แอบหรูๆ รถไฟก็แล่นไป ฝาหรั่งคนนั้นก็อ่านคู่มือที่แถมกะเกมไป เราก็มองเค้าไป(ไปยุ่งกะเค้าทำไม...) แล้วพอดี๊พอดี ก็เหลือบไปเห็นหนุ่มไทยอีกคน อายุคงพอๆกะฝรั่งคนนั้นแหละที่อยู่ฝั่งตรงข้างกำลังอ่านหนังสือFluffy Club(แมกกาซีนเกมออนไลน์) สองคน สองเชื้อชาติ แม้จะไม่รู้จักกัน แต่สนใจเรื่องที่คล้ายๆกัน นี่มันก็รู้สึกดีแฮะ... บางคนอาจมองว่าเรื่องเกมมันเป็นอะไรที่ไร้สาระ แต่ขอโทษนะ ไอ้ไร้สาระที่ว่าเนี่ย มันกำลังกุมตลาดด้านการบันเทิงของสหรัฐฯอยู่ในช่วง2-3ปีที่ผ่านมา พูดง่ายๆคือ มีคนหลายคนที่รวยเละเป็นเศรษฐี เพราะผลิตสิ่งไร้สาระพวกนี้แหละ และต้องมีคนในนั้นจำนวนไม่น้อยเลยที่เมื่อก่อนก็คงเคยเป็นลูกค้าซื้อเกมไปเล่นบ่อยๆ...จิงป้ะ?

การพูดความจริงมันเป็นสิ่งที่ดี ถึงแม้ว่าคนรับฟังอาจจะต้องเสียใจ แต่ก็อยากให้รู้ว่าคนพูดเองนั้นกลับเจ็บปวดยิ่งกว่าเมื่อเห็นน้ำตาของอีกฝ่าย เพียงเพราะคำพูดของตัวเอง...

By [S]ilver[M]oon