Finding Naruto!!

เมื่อคืนฝันแปลกๆ ฝันว่าไม่ว่าจะทำยังไงก็ไปไม่ถึงร้านโอโซนซะที ใช้ทางลัดก็แล้ว วนทั่วทั้งสยามก็แล้ว ไม่รู้ทำไมเหมือนจะเลยร้านโอโซนอยู่เรื่อย ขนาดว่าใช้เส้นทางที่มันต้องตรงไปที่ร้านนี้ชัวร์ๆ แต่ก็ดันโผล่ไปที่อื่น แล้วเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ จู่ๆมีกระสุนปืนใหญ่ยิงมาที่เราเปรี้ยงนึง จุกมากจนล้มลงไปนอนกับพื้น แถมยังมองอะไรไม่เห็นแต่ได้ยินเสียงฮื่อๆแฮ่ๆอยู่ข้างหู พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เจอนัง’โกะกะไอ้ตัวเล็กกัดกันอยู่บนเตียง สันนิษฐานได้ว่าไอ้ลูกกระสุนในฝันนั่นคือหมา2ตัวนี้ที่กระโดดขึ้นมาทับเราชัวร์...

ไอ้หมากระสุนปืนใหญ่.....

วันนี้ไปกินข้าวเที่ยงกะทั่นพ่อ ทั่นแม่ และคุณน้อง (ทั้งที่ตอนแรกกะไปเยี่ยมคุณตาที่ร.พ. แต่ดันตื่นสายเลยไปไม่ทัน ตอนนี้รู้ว่าย้ายออกจากห้องCCUแล้วเพราะอาการดีขึ้น ก็โล่งใจขึ้นเยอะ...) ระหว่างรอคิวที่ร้านฟูจิ เราก็แว่บไปร้านหนังสือหวังจะซื้อนารุโตะเล่มใหม่ ปรากฏว่าร้านนั้นไม่มีขาย! เอ้า ไม่มีก็ไม่เป็นไร ไปอีกร้านนึงก็ได้ เมื่อคิดดังนั้นก็เดินไปอีกร้าน มันดั๊นนปิด ไรหว้าา วัยรุ่นเซ็งเรย... อุตส่าห์มาเพื่อซื้อนารุโตะถึงได้ยอมออกมากินข้าวข้างนอกทั้งที่การบ้านท่วมหัว ปรากฏมาเสียเที่ยวซะนี่ เอาฟระทำใจ ก่อนเรากลับไปที่ร้านฟูจิก็ไม่ลืมแวะร้านบูมเบอแรงรับเชร็ค2กลับบ้านมานั่งดู

อ่อ ลืมบอกไปว่าซื้อsono te wo dokero หรือ หน้าสวยสู้ไม่ถอยเล่ม5ของสนพ.วิบูลฯมาอ่านด้วย ทำไมนับวันมันยิ่งวายขึ้นฟร้าา(ถูกใจ) เรื่องนี้มันก็เกี่ยวกับพระเอก(นายเอก) นามว่าโอฮิระ โคทาโร่ เป็นชายหนุ่มที่มีหน้าหวานเหมือนผู้หญิง นิสัยร่าเริง ไม่ชอบให้คนทักว่าน่ารัก มีลูกพี่ลูกน้องชื่อโอฮิระ ทัตสึกิ ซึ่งมีพลังพิเศษในการเห็นอดีตของคนอื่นแต่เจ้าตัวกลับเกลียดพลังของตัวเองมาก และไม่เคยบอกโคทาโร่ถึงพลังนี้เลย ที่จริงตอนแรกที่ซื้ออ่านเพราะปกหลังของเล่ม1 บอกว่าโคทาโร่หนุ่มน้อยผู้มีใบหน้าหวานเหมือนผู้หญิงนี่แหละ เหอๆ แต่อ่านๆไปก็เริ่มหงุดหงิด รู้สึกเหมือนคนเขียนหักหลัง(ตรงไหน?)เพราะเราหวังไว้80%ว่ามันต้องวายยย แต่โคทาโร่ดันมีแฟน(ผู้หญิง)ซะนี่ ถ้ายังงั้นแล้วทำไมถึงยังซื้ออ่านต่อ? เพราะถ้าอ่านต่อไปเรื่อยๆ ไอ้ความสัมพันธ์ระหว่างโคทาโร่กะทัตสึกิมันเริ่มแปลกๆน่ะซิ จนรู้สึกว่านางเอกนี่มีไปเพื่ออะไร? จากตอนแรกที่มันแฝงๆวาย ตอนนี้มันออกวายแล้ว หุๆ ก็ลองไปซื้อหาอ่านกันนะ...

กลับมาที่นารุโตะต่อ หลังจากทำใจไว้ว่าวันนี้คงอดอ่านเป็นแน่ก็กินข้าวด้วยความเซ็ง แล้วจู่ๆก็รู้สึกเหมือนมีอะไรดลใจให้กลับไปร้านหนังสือที่เราเห็นมันปิดก่อนหน้านี้ พอกินเสร็จก็เรยไปอีกรอบ ยังไงก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนิ...ปรากฏว่า ร้านมันเปิดแล้ววววว วู้วววว!! ดีใจมากมาย รีบตรงไปคว้านารุโตะเล่ม22ทันใด และก็ตามด้วยการ์ตูนอีกหลายเล่มราวกับอดยากมานาน ระหว่างเลือกการ์ตูนอยู่ก็มีคนมาถามเจ้าของร้านถึงนารุโตะเล่มใหม่ เค้าเลยชี้มาที่เราแล้วบอกว่าน้องคนนี้คว้าเล่มสุดท้ายของร้านไปแล้ว ทั้งที่เรามาถึงก่อนอีกคนไม่ถึง 5นาทีนะเนี่ย สุดยอดเรยแฮะ(ตรงไหน?) ไม่งั้นก็คงชวดอ่านอีกตามเคย สุดท้ายกลับบ้านมาด้วยความเริงร่าเพราะได้สูญเงินไปกะการ์ตูนและดีวีดี หลังอ่าน&ดูทุกอย่างจนหมด ก็ลุยงานต่อ สู้เว้ยย!!

เราจะยังใช้ชีวิตสบายๆแบบนี้ได้อีกถึงเมื่อไหร่นะ...

By[S]ilver[M]oon